Vibe Coding Thailand @vibecodingth

อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่ vibecodingthailand.com/blog/ai-engine… ที่มา Rohit Ghumare github.com/rohitg00/ai-en…

หลักสูตร AI Engineering from Scratch เปิดให้เรียนฟรีบน GitHub ถึง 523 บท สอนสร้างระบบ AI ตั้งแต่คณิตศาสตร์พื้นฐาน ไปจนถึง AI Agent ที่ทำงานเองได้หลายขั้นตอน ทุกบทให้เขียนเองก่อนใช้ชุดคำสั่งสำเร็จรูป ไม่เสียเงิน แต่มีต้นทุนอีกอย่างที่ควรรู้ก่อนเริ่ม 1/8

หนังสือใช้ AI ทำงานจริง 2 เล่มจาก vibe coding thailand 📘 Claude Cowork: The Business Playbook 📗 Vibecoding with Claude Code อ่านรายละเอียดที่ vibecodingthailand.com/books ถ้าถูกใจแนวนี้ กดติดตามไว้ได้ มีเรื่องใหม่มาเล่าอีกแน่นอน

ค่าเรียน 0 บาท แต่ค่าเวลาคือราว 342 ชั่วโมง เรียนวันละชั่วโมงก็เกือบปี ต่อให้เลือกแค่สาย Agent ก็ยังราวสองเดือน บทเรียนต้นฉบับเป็นภาษาอังกฤษ และยังไม่มีฉบับไทย ปูพื้นตั้งแต่ต้นจะแน่นกว่า กระโดดไปเรื่องที่อยากเรียนเลยจะถึงเร็วกว่า คุณจะเลือกทางไหน 8/8

วิธีเริ่มที่หน้าโปรเจกต์แนะนำ คือใช้ AI สายเขียนโค้ดเป็นติวเตอร์ แค่ลงโปรแกรม Node.js ไว้ แล้วลงชุด Skill ด้วยคำสั่งเดียว npx skills add rohitg00/ai-engineering-from-scratch ถ้าใช้ Claude Code พิมพ์ /start-learning แล้วทำแบบทดสอบ 10 ข้อ เพื่อดูว่าควรเริ่ม Phase ไหน 7/8

ไม่ต้องเรียนครบ 523 บท เลือกเป้าเดียวแล้วเริ่มตามพื้นฐานที่มี ยังเขียนโปรแกรมไม่เป็น เริ่ม Phase 0 ราว 306 ชั่วโมง วิศวกรที่อยากเน้นสาย Agent เริ่ม Phase 14 ราว 60 ชั่วโมง ข้ามพื้นฐานได้ แต่ผู้สร้างเตือนว่าถ้ายังไม่แน่น พอโค้ดขั้นสูงพังจะไม่รู้ว่าพังเพราะอะไร 6/8

ฟรีในที่นี้ ไม่ได้แปลว่าแค่เปิดอ่านได้ โปรเจกต์นี้ Rohit Ghumare ผู้สร้างดูแลร่วมกับชุมชนนักพัฒนา และใช้สัญญาอนุญาตแบบ MIT จะเอาไปดัดแปลง ใช้สอน ขาย หรือทำเป็นผลิตภัณฑ์ก็ได้ ให้เครดิตก็ดี แต่ไม่บังคับ นอกจากนี้ยังรวมเนื้อหาหลักเป็น ebook 6 เล่ม มีทั้ง EPUB และ PDF 5/8

ทุกบทจบด้วยเครื่องมือที่เอาไปใช้ต่อได้จริง อย่างบทเขียนลูป Agent จบมาได้สองชิ้น Skill ไฟล์ที่ AI สายเขียนโค้ดอย่าง Claude Code อ่านแล้วสร้างลูปแบบเดียวกันได้ กับชุดคำสั่ง Prompt ที่ให้ AI ชี้ว่า Agent พังขั้นไหน เพราะอะไร ทั้งโปรเจกต์มี Skill 396 ตัว และ Prompt 99 ชิ้น 4/8

AI Agent ฟังดูซับซ้อน แต่บทแรกของ Phase 14 ที่เป็นช่วงเรียนสาย Agent ให้เขียนแกนของ Agent ด้วยภาษา Python ล้วนราว 120 บรรทัด ข้างในคือลูปง่าย ๆ ถามโมเดล > เรียกใช้เครื่องมือ > ดูผล > ส่งผลกลับไปถามต่อ วนจนได้คำตอบ ถ้าครบรอบที่กำหนดแล้วยังไม่เสร็จ โค้ดจะหยุด กันวนไม่รู้จบ 3/8

เขียนเองก่อนไปทำไม? แต่ละบทมีขั้น Build It กับ Use It ตรงนี้พลาดง่าย เพราะฟังเหมือนสองบท แต่คือโจทย์เดียวทำสองรอบ รอบแรกเขียนเองจากสูตรคณิตศาสตร์ รอบสองทำซ้ำด้วยชุดคำสั่งที่ใช้ในงานจริงอย่าง PyTorch พอได้ลงมือเขียนเองมาก่อน ก็เห็นทันทีว่า PyTorch ทำอะไรแทนเรา 2/8

อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่ vibecodingthailand.com/blog/grit-your…

Sean Goedecke คนเขียนบล็อกเรื่องงานสายซอฟต์แวร์ บอกว่าการสร้างงานกับการส่งงานเป็นคนละทักษะ และในระยะสั้น สองทักษะนี้สวนทางกันด้วย คนที่มีพรสวรรค์ด้านการสร้าง มีแนวโน้มจะส่งงานได้แย่กว่า ตัวการคือสิ่งเดียวกับที่ทำให้คนกลุ่มนี้เก่งตั้งแต่แรก 1/12

หนังสือใช้ AI ทำงานจริง 2 เล่มจาก vibe coding thailand 📘 Claude Cowork: The Business Playbook 📗 Vibecoding with Claude Code อ่านรายละเอียดที่ vibecodingthailand.com/books ใครชอบเรื่อง AI แบบย่อยง่ายๆ กดติดตามไว้ได้เลย

ชื่อบทความของเขาคือคำตอบในประโยคเดียว กัดฟัน แล้วส่งมันออกไป เราแนะนำให้ตั้งเกณฑ์ส่งงานไว้ที่ไม่พังและไม่เสียหายร้ายแรง ไม่ใช่รอจนตัวเองพอใจ ส่วนการทดสอบและการตรวจงานของทีมยังต้องครบตามขั้นตอน งานที่ส่งแล้วแย่ยังแก้ได้ งานที่ไม่เคยส่งไม่มีใครได้ใช้ 12/12

พอย้อนอ่านงานเก่า เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนเขียนชิ้นไหนรู้สึกดีหรือแย่ และความรู้สึกนั้นก็ไม่สัมพันธ์กับผลตอบรับของคนอ่านเลย ในเมื่อทายไม่ได้ว่าชิ้นไหนจะโดนใจ เขาจึงสรุปว่าการสร้างงานออกมาต่อเนื่องให้มากพอ ให้ผลดีกว่าการทุ่มเวลาเกลางานไม่กี่ชิ้นให้สมบูรณ์แบบ 11/12

หลักฐานมาจากงานเขียนของเขาเอง ร่างที่เขียนเสร็จกว่าครึ่ง เขารู้สึกว่ายังไม่ดีพอ แต่ส่วนใหญ่ก็กัดฟันกดเผยแพร่ ถ้าหยุดโพสต์เป็นเดือน เขาจะรู้สึกว่าร่างถัดไปแย่เกินจะลง แต่ถ้าโพสต์ทุกวัน เขามักรู้สึกดีกับแต่ละร่าง คนเขียนคนเดิม แต่ความรู้สึกเปลี่ยนตามความถี่ 10/12

ประโยคที่เป็นหัวใจของเรื่องนี้ พูดถึงส่วนที่แก้ในโค้ดซึ่งส่งให้ทีมตรวจ หรือที่เรียกว่า diff diff ที่เขียนแย่ โดยทั่วไปยังใช้เวลาและลงแรงแก้ให้ดีขึ้นได้ แต่ diff ที่ไม่มีอยู่เลย ไม่มีทางทำให้ดีขึ้น เรามองว่าหลักนี้ใช้กับร่างบทความและงานออกแบบได้เหมือนกัน 9/12

ผู้เขียนบทความสรุปคนกลุ่มนี้ไว้ว่า ถ้าพวกเขามีรสนิยมแย่กว่านี้ ก็คงเขียนโปรแกรมได้ไม่เก่งเท่านี้ แต่จะมีประโยชน์กว่านี้เยอะมาก ประโยคนี้ไม่ได้บอกให้ลดมาตรฐาน เพราะครึ่งแรกยืนยันว่ารสนิยมคือสิ่งที่ทำให้เก่ง ปัญหาจริงจึงอยู่ที่การดองงานจนไม่ยอมส่ง 8/12

พอขัดใจกับตำหนิ คนเก่งกลุ่มนี้มักดองงานไว้ ซึ่งมีอาการ 2 แบบ แบบแรก หนีไปทำงานชิ้นเล็กที่ทำให้สมบูรณ์ได้ง่ายกว่า เช่น ตั้งค่าโปรแกรมเขียนโค้ด หรือเกลาโค้ดทดสอบ ภายนอกดูขยัน แต่งานหลักไม่ขยับ แบบที่สอง หยุดทำไปเลย วนอยู่กับความละอายจนสุดท้ายลาออก 7/12

เพราะระบบซอฟต์แวร์ขนาดใหญ่ล้วนเต็มไปด้วยจุดบกพร่องอยู่แล้ว การทำงานกับมันจึงต้องยอมประนีประนอม และในระบบใหญ่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสม่ำเสมอ หรือการที่โค้ดทั้งระบบเขียนไปในแนวทางเดียวกัน บางครั้งจึงควรเขียนตามแบบเดิมที่มีตำหนิ ตราบใดที่มันไม่ร้ายแรง 6/12

แต่นิสัยเดียวกันนี้ก็ขวางไม่ให้ส่งงาน ตำหนิเล็ก ๆ ในซอฟต์แวร์กวนใจพวกเขามาก และถ้าต้องส่งทั้งที่ยังมีตำหนิ ก็กลัวทีมจะมองว่าไม่ละเอียดพอจะเห็น หรือฝีมือไม่พอจะแก้ ถ้าเขียนโค้ดอยู่คนเดียว นิสัยนี้แค่น่ารำคาญ แต่ในบริษัทเทคโนโลยี มันคือหายนะ 5/12